Kolorowanki słynne obrazy
Mistrzowie malarstwa od pokoleń fascynują nie tylko dorosłych – uproszczone wersje ich dzieł doskonale sprawdzają się jako punkt wyjścia do przygody dzieci ze sztuką. Kolorowanki słynne obrazy to kontury znanych kompozycji: Słoneczniki Van Gogha, secesyjne plakaty Muchy, pop-artowe portrety Warhola czy surrealistyczne formy Klee. Każdy artysta przedstawiony jest przez kilka reprezentatywnych prac, dostosowanych do możliwości dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Dziecko dostaje czytelny kontur – bez drobnych detali oryginału, z wyraźnie zaznaczonymi głównymi elementami kompozycji.
Jakie dzieła znajdziesz w kolekcji
Wzory obejmują kilka nurtów i epok – od renesansu po sztukę współczesną. Znajdziesz tu portrety małżonków Arnolfinich van Eycka z charakterystycznym lustrem w tle, autoportrety Rembrandta z mocnymi kontrastami światłocieniowymi, kolorowe kwadraty i okręgi Klee czy ornamentalne prace Muchy z kobiecymi sylwetkami. Pop-art reprezentują puszki Campbella i portrety Marilyn Monroe Warhola oraz komiks-malarstwo Lichtensteina. Każde dzieło zostało uproszczone do kilkunastu lub kilkudziesięciu dużych pól, zachowując rozpoznawalną kompozycję oryginału.
Van Gogh to najczęściej wybierany artysta – dzieci rozpoznają wirujące niebo Gwiaździstej nocy, żółte płatki słoneczników czy łodzie rybackie. Dubuffet i jego grube kontury przypadają do gustu najmłodszym, bo przypominają własne rysunki przedszkolaków. Mucha z kolei przyciąga dziewczynki długimi włosami postaci i kwiatowymi obramowaniami, podczas gdy chłopcy częściej sięgają po graficzne, wyraziste prace Warhola.
Część wzorów to fragmenty większych kompozycji – wyodrębniona postać z tła lub jeden motyw z powtarzalnej serii. Inne zachowują całość obrazu, lecz z mniejszą liczbą szczegółów. Dla starszych dzieci dostępne są bardziej złożone wersje z drobnymi elementami ornamentów czy tekstur, dla młodszych – duże płaszczyzny z wyraźną linią konturu.
Jak dzieci kolorują dzieła mistrzów
Trzylatki i czterolatki najchętniej wybierają obrazy z dużymi, prostymi polami – słoneczniki Van Gogha, kolorowe plamy Klee czy grube linie Dubuffeta. Zazwyczaj ignorują oryginalną kolorystykę i malują według własnego uznania: niebo może być różowe, a słoneczniki niebieskie. Przyciąga je kontrast dużych i małych elementów – najpierw kolorują największe pole (często tło), potem skupiają się na pojedynczych detalach. Kontury traktują orientacyjnie, kredka często wykracza poza linię, szczególnie w narożnikach i przy załamaniach kształtu.
Pięciolatki i sześciolatki zaczynają dostrzegać, że te obrazy gdzieś widzieli – w książce, muzeum, w internecie. Część dzieci stara się odtworzyć kolory oryginału, zwłaszcza przy najbardziej rozpoznawalnych dziełach jak żółte słoneczniki czy niebieska Gwiaździsta noc. Inne świadomie eksperymentują, zmieniając paletę – sprawdzają, jak ten sam obraz wygląda w chłodnych albo ciepłych barwach. Lubią porównywać swoją wersję z reprodukcją oryginału i pytać, czy taki kolor też jest ładny. Przy portretach Muchy dziewczynki przykładają szczególną wagę do włosów i ozdób, chłopcy wolą geometryczne kompozycje Klee z powtarzalnymi kształtami.