Kolorowanki gustav klimt
Gustav Klimt to austriacki malarz, którego obrazy pełne złotych ornamentów, mozaikowych wzorów i symbolicznych postaci fascynują dzieci swoją dekoracyjnością. Kolorowanki Gustav Klimt przenoszą na papier fragmenty jego najbardziej rozpoznawalnych dzieł – od słynnego Pocałunku po portret Adele Bloch-Bauer w złotej sukni. Dziecko nie musi znać historii sztuki, by zachwycić się rytmem spirali, trójkątów i kwadratów wypełniających tła i stroje. Te wzory działają jak uproszczone mandale – przyciągają oko powtarzalnością, ale dają wolność w doborze kolorów, bo oryginały Klimta łączą złoto z fioletem, zielenią, błękitem i czerwienią w niespodziewanych zestawieniach.
Jakie motywy Klimta znajdziesz w kolorowankach
Najczęściej pojawiają się sceny z Pocałunku – para w objęciach na tle kwiecistej łąki, otulona płaszczem pokrytym prostokątami i okręgami. Dzieci rozpoznają tę kompozycję z reprodukcji w szkołach i na plakatach. Uproszczone wersje dla młodszych skupiają się na dużych płaszczyznach stroju i tła, starsze otrzymują więcej detali ornamentów. Portrety kobiet w złotych sukniach – wzorowane na Adele Bloch-Bauer – to drugi popularny motyw. Długie suknie z geometrycznymi wzorami, bogate biżuterie i tła pełne symboli dają dziecku pole do eksperymentów z kontrastem i nasyceniem.
Fragmenty Drzewa życia z jego spiralnymi gałęziami i ptakami często występują jako osobne kolorowanki – łatwiejsze niż pełne kompozycje figuralne, świetnie nadają się na pierwsze spotkanie z malarstwem symbolicznym. Motywy roślinne – maki, słoneczniki, stylizowane ogrody – również pojawiają się w uproszczonej formie, zachowując charakterystyczny dla Klimta płaski, dekoracyjny styl. Dziecko uczy się odróżniać figurę od ornamentu, a prosty kontur postaci od mozaiki detali.
Jak dzieci kolorują obrazy Klimta
Przedszkolaki w wieku czterech-pięciu lat reagują na kolorowanki Klimta jak na niezwykłe mandale – zaczynają od dużych pól, najchętniej od tła lub głównej postaci. Spirale i okręgi malują jednym kolorem, często wybierając żółty lub złoty, jeśli widziały reprodukcję oryginału. Nie przejmują się drobnymi wzorami, wolą wypełnić całą przestrzeń płaszcza lub sukni jednym odcieniem. Po kilku minutach przechodzą do łąki lub tła – tam kolorują swobodniej, mieszając kolory bez planu. Kontur postaci nie sprawia im kłopotu, bo jest prosty i dobrze widoczny.
Dzieci sześcio-siedmioletnie zauważają powtarzające się kształty – prostokąty na męskim płaszczu, okręgi na sukni kobiety – i planują kolorystykę. Często decydują się na wzór szachownicy: prostokąt żółty, następny czerwony, kolejny niebieski. Lubią kontrast i sprawdzają, jak wygląda złoty marker na tle czarnego kredkowania. Sceny z Pocałunkiem kolorują powoli, zaczynając od twarzy i rąk, potem przechodzą do ornamentów. Wielu wybiera kolory zgodne z oryginałem – żółć, brąz, zieleń – jeśli widziało obraz w książce lub na ekranie.