Kolorowanki gone with the wind
Kolorowanki gone with the wind przenoszą dzieci w świat przedwojennego amerykańskiego Południa, do plantacji Tara i salons Atlanty z lat czterdziestych XIX wieku. Film z 1939 roku, zekranizowany na podstawie powieści Margaret Mitchell, stworzył charakterystyczne sceny z bogatymi kostiumami epoki, kolumnowymi werandami i rozległymi polanetacjami bawełny. Wzory do kolorowania zawierają główne postacie – Scarlett OHara w sukniach balowych i codziennych, Rhetta Butlera, Melanie Hamilton i Ashleya Wilkesa – w rozmaitych scenach z filmu. Dzieci znajdą tu zarówno ujęcia portretowe postaci w charakterystycznych strojach, jak i panoramiczne widoki plantacji z architekturą typową dla Południa.
Sceny i motywy z filmu
Najbardziej rozpoznawalne motywy to Scarlett w słynnej zielonej sukni uszytej z zasłon czy w wielkiej krynolinie balowej. Dzieci widzą obfite falbanki, wielowarstwowe spódnice i mocno wyeksponowane detale strojów – koronki, wstążki, draperie tkanin. Starsze znajdują tu okazję do dokładnego odwzorowania wzorów na materiałach i cieniowania fałd. Młodsze malują całe płaszczyzny jednym kolorem, często wybierając odcienie daleko odbiegające od ekranowych.
Scenerie architektoniczne – kolumnowe portyko Tary, schodki na werandę, okna z żaluzjami – sprawiają, że wzory wymagają cierpliwości przy prostych liniach. Siedmio- i ośmiolatki lubią takie wyzwania, bo każdy element jest czytelny i zamknięty konturem. Prostokątne kolumny i symetryczne balustrady uczą równomiernego kolorowania bez przekraczania linii. Dzieci kolorują biały dom żółtym, różowym, błękitnym – dla nich liczą się jasne barwy, nie historyczna wierność.
Wśród wzorów pojawiają się także przedmioty codziennego użytku – wachlarze, parasole, kapelusze z szerokim rondem, kosze z bawełną. Te motywy działają jako uzupełnienie portretów, ale również samodzielnie – najmłodsze lubią duże kształty parasoli czy wachlarzy, bo dają przestrzeń do swobodnego malowania bez drobnych detali.
Jak dzieci kolorują postacie z Przeminęło z wiatrem
Trzy- i czterolatki przyciągają przede wszystkim sylwetki postaci w rozłożystych sukniach. Duża płaszczyzna spódnicy to idealne miejsce na szeroki ruch kredki, bez ryzyka wyjścia poza kontur. Malują początkowo chaotycznie, skupiając się na jednym wielkim polu, często zostawiając resztę ilustracji białą. Portretowe ujęcia z dużą twarzą wzbudzają mniejsze zainteresowanie – wolą całą postać z widoczną suknią. Wybierają kolory ulubione, niezależnie od filmu – fiolet, jaskrawa zieleń, różowy.
Pięcio- i sześciolatki zaczynają rozróżniać części garderoby. Oddzielnie kolorują bluzę od spódnicy, rękaw od gorsu. Zauważają akcesoria – kapelusze, brosze, koronkowe mankiety. Często dobierają kolory kontrastowo: jeśli suknia żółta, to kapelusz niebieski. Dzieci w tym wieku rzadko trzymają się oryginału filmowego – jeśli widziały fragmenty w domu, mogą nawiązać do zielonej sukni z zasłon, ale równie często robią coś zupełnie nowego. Preferują prostsze sceny – portret pojedynczej postaci zamiast wieloosobowych ujęć z balu.