Kolorowanki modroara
Modroara to jedna z największych i najbardziej rozpoznawalnych papug świata, znana z intensywnie niebieskiego upierzenia i potężnego dzioba. Dzieci kojarzą ją z filmem Rio, gdzie ara Blu był głównym bohaterem, ale też z zoo, encyklopedii przyrodniczych i programów o egzotycznych zwierzętach. Kolorowanki modroara przedstawiają te majestatyczne ptaki w różnych ujęciach – od portretów z rozłożonymi skrzydłami po sceny z gałęziami palm i tropikalnymi owocami. Modroara hiacyntowa, największy gatunek latających papug, osiąga do metra długości, co czyni ją imponującym motywem plastycznym z wyraźnymi, dużymi elementami do kolorowania.
Jakie motywy znajdziesz w kolorowankach
Najpopularniejsze układy to portret ptaka siedzącego na gałęzi – dzieci widzą wtedy wyraźnie wielki dziób, okrągłe oko i charakterystyczny żółty pierścień wokół oka, który odróżnia modroarę od innych papug. Skrzydła rozłożone w locie to drugi ulubiony motyw, szczególnie dla starszych dzieci, które lubią kolorować długie pióra lotkowe tworzące wachlarz. Sceny z parą modroar są częste, bo te ptaki żyją w monoganicznych związkach i dzieci szybko zauważają, że na obrazku są dwa takie same ptaki blisko siebie.
Tła różnią się stopniem skomplikowania. Najprostsze wzory to sama papuga bez dekoracji – idealne dla trzylatków. Bardziej rozbudowane zawierają gałęzie z liśćmi palm, owoce jak orzechy makadamia, które modroara zjada w naturze, albo fragmenty amazońskiej dżungli z lianami i kwiatami. Niektóre kolorowanki pokazują modroarę w zoo, z widocznym drewnianym siedziskiem i miseczką z wodą – takie scenki dzieci łatwiej odnoszą do własnych wspomnień z wycieczek.
Jak dzieci kolorują modroarę
Trzylatki i czterolatki zaczynają od dużych partii piór – tułów i skrzydła malują jednym kolorem, najczęściej niebieskim kredką lub flamastrem, bez różnicowania odcieni. Dziób przyciąga uwagę jako duży, wyraźny element – malują go czarnym, szarym, czasem brązowym, bo to kolor, który intuicyjnie kojarzą z twardym materiałem. Żółty pierścień wokół oka gubi się w pierwszych próbach, dzieci dopiero po wskazaniu rodzica zauważają tę małą, ale charakterystyczną część i malują ją żółtą kredką. Oko kolorują na czarno lub zostawiają białe, jeśli ktoś podpowie, że to odbicie światła.
Pięciolatki i sześciolatki eksperymentują z odcieniami niebiego – używają granatowego na końcówkach piór, jasnego błękitu na brzuchu, fioletowego na ogonie. Niektóre dzieci kolorują modroarę na zielono albo tęczowo, bo widziały w zoo inne gatunki papug ara – czerwoną ara, żółtą ara – i przenoszą te skojarzenia. Gałąź malują brązową, liście zielone, ale owoce w tle często dostają fantazyjne kolory: różowe orzechy, pomarańczowe nasiona. Dzieci w tym wieku lubią dodawać własne elementy – rysują słońce, chmury, dodatkowe kwiaty kredką obok wydrukowanego konturu.